بهار اشعار

آمد از باغ نگاهم برگ سبزي چيد و رفت

                                         واژه اميـد را از چشمان من دزديد و رفت

او كه عمري با غزل هاي دلم خو كرده بود

                                           عاقبت از ايل چشم شاعرم كوچيد و رفت

كوچه كوچه بغض هـايم شد مسير رفتنش

                                         هق هق اين كودك احساس را نشنيد و رفت

دفتر غم هاي من در پيش چشمش باز بود

                                         خاطرات تلخ و شيريني به من بخشيد و رفت

گرچه او مرحم نشد بر زخم هاي قلب من

                                       روي زخم كهنه ام مشتي نمك پاشيد و رفت

گريه هايش را دورن بقچه اي پيچيد و رفت

                                        وقت رفتن با لبي خندان مرا بوسيد و رفت