گذشت
بايد عشقت را در خودم مي كشتم ، بايد آهسته آهسته در خودم مي شكستم
و حسرت را براي خودم رقم ميزدم ، تا تو نشكني و به معناي سعادت برسي .
و براي اينكه از تاريكي ترديد به روشنائي يقين قدم بگذاري ، در
لحظه ي جدايي سرم را پايين انداختم تا اشكهام را نبيني .
گلايه
تو هر گز نازنين صادق نبودي
به فكر اين دل عاشق نبودي
دل پاكي كه حكم كيميا داشت
به تو دادم ولي لايق نبودي
تو يادت هست ما بي كينه بوديم
نگهبان غمي ديرينه بوديم
چو مرغ آه ، با هم گرم پرواز
كلام روشن آيئنه بوديم
دل غمديده درماني ندارد
سر شوريده ساماني ندارد
گمان كردم كه در پايان راهم
ولي اين راه پاياني ندارد.
گر دل نبود کجا وطن سازد عشق