رخت سیاه
امشب بايد رخت سياه بپوشم
تابوت عشمو بگيرم رو دوشم
چون عشق من از اينجا پر كشيد ، رفت
منتظر صداي مرگ به گوشم
ديگه اميد من تمومه اينجا
ديگه ندارم كار من اي خدا
تو تنهايي مي دونم كه مي ميرم
به ياد عشقم هميشه اسيرم
فاصله هاي بينمون چه تلخه
بايد امشب تو غصه پر بگيرم
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم اسفند ۱۳۸۵ ساعت 0:55 توسط سهیلا
|
گر دل نبود کجا وطن سازد عشق