بهار اشعار

آسمان قفسم وسعت پرواز ندارد

                               خانه ام هيچ کجا پنجره ای باز ندارد

سينه ا م سوخت، ز سوز نفسم آه خدايا

                              سينه ی سوخته ی من دگر آواز ندارد

می و ساقی و غزال و غزل آيد به چه کارم

                             چون دل غمزده را از غم دل باز ندارد

غرقه در بحر ، پی ساحل او بوده ام افسوس

                             دست فرياد رسی قدرت اعجاز ندارد

در پی منزل وصلش دل ما را گذر افتاد

                           به مسيری که سرانجام و سر آغاز ندارد

رازها گفته ام از دل به مه ام ليک چنين است

                       که مه ام در دل خود حرمت آن راز ندارد