خسته از قلب های آهنی، کنار جاده محبت با چمدانی از مهربانی منتظرت هستم شايد در سپيده دم عشق، طلوعت را به تماشا نشينم و جرعه نوشِ صدای زلالت باشم

 

        

   

 

انتظار بی پايان

پيمان بسته بودی

   که تنهايم نگذاری

               اما رفتی

                     ای يار مهربان

اولين ديدارمان چه خوب بود

                     و چه زود گذشت

اينک بهار است و من

                       باز تنهايم

درد دلم را به مرغ عاشق گفتم

                               شايد پيدايت کند

مانند شمع سوختم و ساختم

                            اما هنوز پيدايت نکردم