آرزو داشتم سايه ای باشی بر سر لحظه های بی پناهم و همسفرم شو ی در سکوت جاده تنهايی ، نياز من بودی و من نياز تو بودم، سوز نهان در ساز تو بودم، آرزو داشتم زير سقفی از مهربانی برای هم بوديم و همچون آينه، صداقت را نثار همديگر ميکرديم.

هم آواز

برخيــز وبيـا هــم آوازم بـاش

                                    از راه وفــا هماره دمسازم بــاش

بازآ که شکسته باز، بـال و پـر من

                                    آری تو بيـا ، تو بال پـروازم بـاش

از بند جهان شاد و رهـاخواهم رفت

                                    دل کنده از اين کهنه سراخواهم رفت

اين دار فنا نکرده بر هر کس هـرگز

                                    يک لحظه وفا، وفا، وفا خواهم کـرد

قـلبی ز زمــانه ، خسته دارم آری

                                   از هـر دو جهان گسسته دارم ، آری

مجنون شده و نشسته ام برخـاک سيه

                                   پــژمـرده دلـی شکسته دارم آری