خسته ام ، خسته از اين واژه هاي سرخورده كه برات كنار مي گذارم. از اين شب بوهاي خوشبو كه برايت مي چينم و از غروبهاي تمام نشدني غزلهايم.

نمي دانم چگونه به اين قصه ي بي بازگشت عادت كنم

وقتي نيستي تنهاترينم در سرنوشتي بنام « زندگي »

اين خيابان هاي خالي

با خيالت دلخوشم اي ماه پنهان بعد از اين

                                     مي نهم بي روي تو سر در گريبان بعد از اين

پشت اين ديوارها سوسوي يك فانوس نيست

                                       لحظه هايم تيره چون شام غريبان بعد از اين

فصل ها تكرار يك پاييز بي پروانه اند

                                       كوچه ها،بي انتها، من زير باران بعد از اين

اين خيابان هاي خالي تا كجايم مي برند

                                      در هواي ديدنت اي آفت جان ، بعد از اين

گر كه بگذاري سرت را بر سكوت شانه ام

                                       مي شوم غرق گل و عطر بهاران بعد از اين

عشق را هم صحبت اين لحظه هاي لاله كن

                                     آه اي شيرين زبان ، من را مرنجان بعد از اين