آسمان بی مهتاب

رفتی و ساز خلوت من اضطراب شد

                            آن چشمه های جاری و زيبا سراب شد

اين خانه، نه بعد از تو زندان خويش را

                             می خواستم دوباره بسازم ، خراب شد

می خواهد از شب ، اين دل پريشانم

                                اين آسمان که بعد تو ، بی آفتاب شد

حالا کجا ی وسعت دريا جو يم آن را ...

                               دل را که پيش برق نگاه توآب شد ؟