من به تو محتاجم

مي توانم كه به خاصيت چشمان تو انديشه كنم

                   و به عمقي كه در آن دنيايي است ....

من توانايي احساس حضورت را هم

                             از خدا ياد گرفتم اينك

                         و حضورت كه برام ابدي است

گرچه از فاصله ها واهمه هايي دارم

                               كه دورنم باقي است ...

و تو از گوشه تاريك جهاني مخدوش

                  عاقبت مي آيي

                     و مرا خواهي برد

                         به بهشتي كه در آن

                             جاي حسرت خالي است ...

كسي نيست كه از آزارم

                           حس شادي گيرد

تو مرا باور كن

                  و يك دانه اميد ، كه در خاك زمان مدفون است

                        آبي از عشق اساطيري خود اهدا كن

                      تا جلايي گيرد رنگ ماتمزده زندگي ام ...

من كه از دورترين نقطه هستي

                                به تو رو آوردم

                                                و برايت هر شب

                            خواب معصوميتم را حتي

                                                به گناه آلودم

و در آن روز كه مي خنديدم

                              چه عجب بود نگاهت بر من

من از آن مي ترسم

                   دسته گلهاي سپيدي كه برايت چيدم

   رنگ زردي گيرند

                        من به تو محتاجم ...