من كنار پنجره سكوت ، چشم به راهت هستم تا تو برگردي ،خسته و بي پناه گوشه اين اتاق تاريك در ميان جرقه اي روشن از اشك نشسته ام لحظه ها بدون تو براي من دردناكند ، مي دانم كه از تو دورم و اما تو در بند بند وجودم جاي داري .

آنگاه كه از دروازه خاطرات عبور ميكنم و باد ياد گذشته ها را ورق مي زند تو در من زنده هستي ، وقتي خورشيد با زيباترين انوار طلائي روي شرقي ترين كوهها نقاشي مي كند ، عشقت در قلبم مي تپد .

دير زماني است كه صداي سبز و شيرينت در سراي دلم نمي پيچد و گرماي چشمانت وجود سرد و بي روحم را ذوب نمي كند بي تو مانند شاخه اي خشك مي مانم ، به تكدرختي بي بار دركويري تشنه ، به خود دلداري مي دهم كه تو را با لبخندي خواهم ديد و ياد روزهاي قديم را زنده خواهي كرد .

بيا و تقدير من باش تا به روزهاي آفتابي برسيم و بر اندوه ظلمت غلبه كنيم .

 

 

 

تا تو بودي

تا تو بودي عشق چيزي كم نداشت

                              خانه روشن بود و بوي غم نداشت

در بهشتِ عشق تو ، گل مي شكفت

                                   لاله دل حسرت شبنم نداشت

سيب سرخ خنده بر لب تازه بود

                           باغ سبز ، دل خوشي را كم نداشت

آفتابي بود و صبحي مهربان

                                 سايه شب جلوه بر عالم نداشت

هم صداقت بود ، هم مهر و صفا

                               خلوت دل احساس نامحرم نداشت

تا تو بودي همره مجنون دل

                            عشق آسان بود ، پيچ و خم نداشت

 

 


 

نوشته شده توسط soheila shamloo در شنبه یکم اردیبهشت 1386 ساعت 11:15 موضوع | لينک ثابت