دلم گرفته به اندازه ي وسعت تمام دلتنگي هاي عالم ، شيشه قبلم آن قدر نازك شده كه با كوچكترين تلنگري مي شكند ، دلم مي خواهد فرياد بزنم ولي واژه اي را نمي يابم كه عمق دردم را در فرياد منعكس كند فريادي در اوج سكوت كه هميشه براي خود سر داده ام . كاش مي شد سرنوشت را با آرزوهاي شيرينم عجين كنم . دلم به درد مي آيد وقتي سرنوشت را به نظاره مي نشينم . كاش مي شد پرواز كنم ، پروازي بي انتها به ابديت ...

كاش مي شد در هجوم بي رحمانه درد ، خودم را پيدا كنم ، نفرين به بودن وقتي با چاشني درد همراه است . بغض كهنه اي گلويم را مي فشارد به گوشه اي پناه مي برم

و با خود ميگويم ...

دلم تنگ است

            دلم براي كسي تنگ است

                      كه آفتاب صداقت را

به مهيماني گل هاي باغ مي آورد

           و گيسوان بلندش را

                  به بادها مي دهد

                      و دست هاي سپيدش را

                                   به آب مي بخشيد

دلم براي كسي تنگ است

                  كه چشم هاي قشنگش را

به عمق آبي درياي واژگون مي دوخت

                 و شعرهاي خوشي چون پرنده ها مي خواند

                      دلم براي كسي تنگ است

كه همچو كودكي معصوم

                            دلش براي دلم سوخت

                                و مهرباني را

نثار من كرد

                   دلم براي كسي تنگ است

             كه تا شمال ترين شمال با من مي رفت

و در جنوب ترين جنوب با من بود

كسي كه بي من ماند

 كسي كه با من نيست

                         كسي كه ....

ديگر كافي است .