تنها تر از هميشه جام مي ام تهي است جام غمم پُر است وز جام دل مپرس كاين جام را به سنگ صبوري شكسته ام شب همره نسيم و ستاره با كاروان ياس و كبوتر تا كوچه باغ هاي سپيد آهسته مي رود من نيز پاي به پاي سه تار گسسته ام ، اي چراغ چشم من كاش مي ديدم چيست آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاريست ! وقتي تو لبخند نگاهت را مي تاباني ،بال بلند مژگانت را مي خواباني ، وقتي كه تو چشمانت ، آن جام لبالب از جاندارو را سوي اين تشنه جان سوخته مي گرداني موج موسيقي عشق از دلم مي گذرد روح گلرنگ شراب در تنم مي گردد دست ويرانگر شوق پرپرم مي كند اي غنچه رنگين پرپر ! من در آن لحظه كه چشم تو در من مي نگرد برگ خشكيده ايمان را در پنجه باد ، رقص شيطاني خواهش را در آتش سبز ! نور پنهاني بخشش را در چشمه مهر اهتراز ابديت مي بينم پيش از اين سوي نگاهت نتوانم نگريست اهتراز ابديت را ياراي تماشايم نيست كاش مي گفتي چيست آنچه از چشم تو ، تا عمق وجودم جاريست