بهار اشعار

اولين روزي كه ترا شناختم ختم سكوت دلم را شكستم ومن با نيت پاك درآسمان تو وضوي آرزو گرفتم وسجاده اميدم را بر صفا وصميميت تو پهن كردم آن روز تو تاب پريده چشمانم را از انتظاري كه بر آن نقش بسته بود پاك كردي وطرح زندگي را بر آن جاي دادي وحال من بزرگترين گنجينه دنيا را دارم وآن گوهر ناياب كه كمتردرعشقها ديده مي شود تو هستي ، هنگامي كه ترا ديدم پيدا بود كه از قبيله ديگري هستي واز قبيله عشق از قبيله آسمان ديدگانت را از خورشيد نگاهت از زمان خواندم من از پنجره چشمانت با آسمان آشنا شدم و به ستارها سلام كردم .