بگذار حرفهايمان همچنان در نگاه من و در

سكوت مبهم چشمان تو پاك باقي بماند اين

نهايت زيبايي است براي من كه هر لحظه

به تو بينديشم و شايد براي تو كه ، بي آنكه بداني

دلي برات مي تپد

و صميمانه درود مي فرستد . بگذار هر

دو جدا از هم و دور از هم ، در شور و شوق

دوست داشتن ها ، منتظر بمانيم كه انتظار

معني وسيعي است در جريان زندگي ...

دلم گرفته به اندازه ي وسعت تمام دلتنگي هاي عالم ، شيشه قبلم آن قدر نازك شده كه با كوچكترين تلنگري مي شكند ، دلم مي خواهد فرياد بزنم ولي واژه اي را نمي يابم كه عمق دردم را در فرياد منعكس كند فريادي در اوج سكوت كه هميشه براي خود سر داده ام . كاش مي شد سرنوشت را با آرزوهاي شيرينم عجين كنم . دلم به درد مي آيد وقتي سرنوشت را به نظاره مي نشينم . كاش مي شد پرواز كنم ، پروازي بي انتها به ابديت ...

كاش مي شد در هجوم بي رحمانه درد ، خودم را پيدا كنم ، نفرين به بودن وقتي با چاشني درد همراه است . بغض كهنه اي گلويم را مي فشارد به گوشه اي پناه مي برم

و با خود ميگويم ...

دلم تنگ است

            دلم براي كسي تنگ است

                      كه آفتاب صداقت را

به مهيماني گل هاي باغ مي آورد

           و گيسوان بلندش را

                  به بادها مي دهد

                      و دست هاي سپيدش را

                                   به آب مي بخشيد

دلم براي كسي تنگ است

                  كه چشم هاي قشنگش را

به عمق آبي درياي واژگون مي دوخت

                 و شعرهاي خوشي چون پرنده ها مي خواند

                      دلم براي كسي تنگ است

كه همچو كودكي معصوم

                            دلش براي دلم سوخت

                                و مهرباني را

نثار من كرد

                   دلم براي كسي تنگ است

             كه تا شمال ترين شمال با من مي رفت

و در جنوب ترين جنوب با من بود

كسي كه بي من ماند

 كسي كه با من نيست

                         كسي كه ....

ديگر كافي است .      

دل من در كوله بار رفتن تو !

بعد از تو بهار با من غريبه شد ترانه هاي سبز خاطره شدند و باغستان آرزويم ميزبان هيچ گل و درختي نشد . پنجره هاي نگاهم بسته ماند و هيچ چراغي بر كوچه هاي شب زده ام ندرخشيد بعد از تو من مانده ام و اين تنهايي غريب و يك كوير دلتنگي . من مانده ام و خاكستر آرزوها و ققنوسي كه از فراز بام دلم برخاست با رفتن تو قناري در قفس پژمرد و بغض در صدايم خزيد من صاحب سكوتي تلخ شده ام تو رفتي اما ندانستي در كوله بار رفتن تو ، دل من بود كه با گامهاي هجرتت همراه شده بود .