می آيي با يک سبد ستاره که می درخشد در گوشه چشمانت.می آيی با يک آسمان شهاب که بسوزانی سياهی ها را.می آيی با يک بغل مهربانی تا به ساحل دل توفانی من آرامش برسانی.آنقدر می دانم و برماندن اصرار می ورزم تا قاصدک ها خبر آمدنت را بياورند.به دنبالت وادی عشق را چنان آشفته و سرگشته طی ميکنم که مجنون عاشقی و آوارگی خويش را فراموش کند

صنوبر باغ عشق

من و تراوش واژگـان زلب هـايت

                                 من و سرودن چشم هـای زيبـايت

تويی سـوال بـی جواب منِ شيـدا

                                  من و نهادن دل به زيــر پـاهايت

اگـر که آتش دل به اشـک ننشانم

                                بدان که مرگ کشد دربرم زسودايت

دگـر نتـوان صبر در برابر عشقت

                                  بيا بيا که شدم بی قـرار و شيدايت

تو چون صنوبر باغ ايستاده ای در بر

                                منم که شـدم محـو قـد رعنـايت

پروردگارا! درهای لطف تو باز است زير باران رحمتت دست هايم را به آسمان بلند ميکنم تا ميوه های اجابت بچينم و می دانم دست هايم خالی بر نخواهند گشت به ياد تو قدم در روياهايم می گذارم و در خواب های آرام شبانه فقط به تو می انديشم و تنها تو را ميخوانم.

زيرا در اين روزگار غريب تنها تو را دارم ، خدايا درياب مرا.

اشک شفق

وضوسـاختم چون به اشک شفق

                               شدم مست صهبـای جـام فـلق

نباشد به جـز مهـر تـو در دلم

                               بـه يـادت زهـر دوجهان غافلم

به آواز سـوز گــداز آمـدم

                                 غــريبانه غـرق نيـاز آمـدم

من از خود رها در تو جاری شدم

                               در عين خــزان نـو بهاری شدم

از اين خاکدان مرغِ جان پر کشيد

                               به ســر منزل کبريــايی رسيد

برو ای بهار زيبا که من از تو بی نيازم

ز تو کرده بی نيازم ، رخ يار دلنوازم

تو و غنچه های خندان،من و خنده های جانان

تو و سرو و جويبارت، من و ناز سرونازم

تو و آهوان مستت ، تو نرگسان شهلا

من و چشم مست يارم، که نموده نغمه سازم

به گلی که خار دارد تو چه افتخار داری؟

به رخش نگه کن که خبر شوی زِ رازم

چو نشيند او به چشمم که شدم به بت پرستی

چو به قبله ام در ايد کند آتشين نمازم

نخورد نجف فريبت به شکوه و جلوه تو

برو ای بهار زيبا که من از تو بی نيازم

از پلک خيس ابـرها برايت چشمه ای می سازم که با طلوع گـريه لبخندی زلال نثارت می کند و در نگاه مخملی مهتاب شيشه های ترديد را می شکنم.من در طنين خنده های تو به ترانه ی زندگی می رسم با تو بودن يعنی عاشق شدن در کوچه های مهتاب. 

 خيال

مـرا در خـود بسوزاند، زلال چشم های تـو

                                    کجـا پيدا کنم چشمی، مثال چشم های تـو؟

تـو از جنس قمر هستی، مرا اينگونه تفسير است

                                    بـرای بـودنم حتی، خـيال چشم هـای تـو

بـرای رفتنم از کوچـه های خـلوت شب ها

                                    نمی بينم روالـی، جـز روال چشم هـای تـو

کجا باشد رهـايی از تـماشای غـزل هـايت

                                    نخواهد رفت از يـادم ، جمال چشم هـای تـو

بـرای من بـيا پايان بــودن را بـزن نقشی

                                    ز ما پايش گريزان است غزال چشم هـای تـو

در اين خلوت، دراين کولی ترين ويران سرا شايد

                                    مـرا از دور می خواند خيال چشم هـای تـو

گويند در کـوير هيچ گلی ، هيچ گياهی نمی رويد. اما من ديده ام در کـوير سوزان دل خويش رويش گل محبت را، جوانه زدن شاخه اميد را و پيچيدن پيچک عاشق نگاهت را به درخت خشکيده آرزوهايم. من حس کرده ام نوازش دشت روحم را با نسيم محبت تو و بهاری شدن باغ وجودم را در بارش مهربان آفتاب نگاهت.

مجنون و ليلا

عشق در دل شده پيدا چو تو پيدا شده ای

لب غمگين شده خندان ، که تو با ما شده ای

همه هيچم شده هستی ، شب تارم لب گور

دل زارم شده مجنون که تو ليلا شده ای

من گـنه کار و اسـيرم ای خـدا

                               مهـر تـو شد دستگيرم ای خـدا

قلب من باشد پريشـان و سيــاه

                               روشن است از تو ضميرم ای خـدا

من فقط بـر درگهت دارم اميــد

                              لطف کن بر من ،که گَردم رو سفيد

تـورهـايم کن زِهَــر آلـودگی

                              ای کلامت مايــه نـور و نـويد

لطف تو باشد ، کنم از خود سفـر

                                ذکر تو گويم به هر صبح و سحـر

ای خـدا ! آرام کن جـان مـرا

                               بـر نگـردان ای خـدا از من نظر

نگاه آبــی دريـا تـو هستی

                                چـراغ روشن شبها تـو هستی

به ذهن سبز بـاغ نـو بهـاران

                              شميم رويش گلـها تــو هستی

شب سـرد زمستان مُـرد ، آه

                               بلـندای شب يـلدا تـو هستی

تـو مـثل پلکهای روشن روز

                               خـيال آبـی فـردا تـو هستی

تـو ای تـک سوار جاده عشق

                               بـرايم مثل يک رويا تـو هستی

بال های اميدم به شوق ديدن توست که نشانی از پرواز را با خود دارند حالا که هر دَم در نفس های عاشقانه ام حضور داری می توانم بر فراز قله های سر بلند و قد برافراشته، در ميان اعصار قرون به دنيا نگاهی عاشقانه بيندازم و فرياد کنم سرود روشن محبت را،

ای کبوتر ديار عاشقی !

لبخند ديوار

تو يک پنجره سوی ديوار عشق

                               تو آهنگ زيبای گيتار عشق

تو زيباترين گل به گل خونه ای

                             تو عـطر قشنگ گل پونه ای

تويی يک مسافر به سوی بهشت

                            تويی وارث عطر و بوی بهشت

تو تقويم سرد سکوت منی

                               تو آواز ناب فـلوت مـنی

تو زيباترين شعر اين حنجره

                            تو لبخند ديـوارها ، پنجـره

تو خاتون شب های شعر منی

                          و آهنگ زيبـای شعـر مـنی